Şimdi Sen

Şimdi sen,
Bir duvarsın
Kelimelerimin çarpıp yansıdığı


Değerli kelimelerimin sende hasar görüp
Boşlukta kaybolması beni yaralarken,
Senin onları hissedemediğin
Bir duvar.

Şimdi sen,
Kırık bir camsın
Kalbimi paramparça edip
O küçücük parçalarını bende unuttuğun.

Bana her nefes alışta batan parçaların
Senden koptuğunu fark edemeyen
Kırık bir cam.

Kararlı Mutluluk

Mutluluk peşinde koşuyoruz hepimiz verdiğimiz kararlar mutlu olmak için

ama sen kendini tanımıyorsun nasıl mutlu olacağını bilmiyorsun çünkü mutluluğun formülü yok.

Karar vermekten korkuyor, ömrünün karar verememekle geçtiğini ve hiçbir şey yapamadan zamanının tükeneceğini hissediyorsun.

Karar verme noktasına geldiğinde ne yapacağını gerçekten bilmiyorsun, çoğunlukla karar verememekten süren doluyor ve cevap hakkın olmuyor diğer bir seçenekte ise yanlış karar verdim mi diye debelenmekten kendini alamıyorsun.

Dönüp baktığında geçmişe, çok mutlu anların oldu, şimdi karar vermemek için o anıları düşünerek ve o anlara dönemeyerek moralini bozuyorsun bir güzel.

Hayata karşı dimdik mutlu durmayı bu ara hiç beceremiyor, hep düşünüyor, hep kendini yargılıyorsun.

Söylesene seni yargılayanlara karşı bu kadar kızgın olduğun halde kendine bu acımasızlığı neden yapıyorsun?

Hayat sana nasıl davranıyorsa sen ona ayak uydurmalı, önüne çıkardıklarıyla mutlu olmayı, senden aldıklarıyla sızlanmak yerine ne güzeldi, bitti, ama ben bitmedim demelisin.

kaçmak

evet korkuyorum
deli gibi titriyor içim

içimden gelen
kaçmak,
hıphızlı koşmak,
boğazım ciğerlerim acıdan yanana kadar
sonra düşmek çimenlere
hızlı hızlı nefes almak,
her nefes alışta huzuru içime doldurmak,
her nefes verişte korkuları havaya salmak
ve yavaş yavaş canlanmak
yepyeni bir korkusuz ben olmak

Emek

Hayatın zorluğundan bahsediyoruz ya hep,
Sanki kolay olsaydı her şey mutlu mu olurduk ?
Savaşmaktan sıkılıyoruz, kolayca vazgeçiyoruz
Ama kolay elde etseydik çok mu mutlu olacaktık?
İnsan, kazandığında gerçek mutluluğu tatmaz mı?
Emeksiz hiçbir şey olmaz derler ya hani, olur da olmasa da olur,
Sonradan anlarsın savaşmadan kolayca elde ettiğinin aslında değeri çok azdır içinde,
Çabucak sıkılırsın ondan.
Sarf ettiğimiz çabalarla kazandığımız işler ve insanlarla anlamını bulur hayatımız.
Atalarımız da emeksiz yemek olmaz demiş.
Hem Asya da dememiş miydi ''sevgi neydi? sevgi emekti ''diye.

Zorluklar karşısında savaşmaktan korkmamalı,
Ter dökmeye üşenmemeli insan.

UNUTMA ÖZLE !

Merhaba özlem, nasılsın ?
Beni sorarsan eğer,
Sağ ol
Sayende iyi değilim hiç.
Ama buna da şükür
Değil mi ?
Senden acımasızları da var.
Mesela
Unutmak,
Unutmak istemediğin anıları unutmak,
Unutmak istemediğin kişileri unutmak.
Daha da kötüdür o
Evet, sen daha iyisin ondan
Sağ ol tekrar
Anılarım seninle güzelleşiyor.
Kişiler senin verdiğin güç ile canlanıyor
Yüreğimde,zihnimde...

Kararsızlık

Hani bir laf vardır : en kötü karar kararsızlıktan iyidir.

Ben bunu hep çok düşünmüşümdür hep de saçma gelmiştir .

Neden kötü bir karar daha iyi olsun ki karar verememekten diye  hep saçmalamışımdır.

Yeni yeni anlıyorum lafın ne kadar doğru olduğunu

Yeni yeni hazmediyorum.

Peki nereden mi dank etti kafama da anladım lafın derin manasını ?

Yıllarca yaşadığım kabuslardan, sancılardan

Hep geç kalmış olmaktan

Yetmez mi ?

Anı yaşayamamaktan daha doğrusu o anı hep geriden takip etmekten

İpi hep ucundan yakalamaktan...

Daha bir sürü şey sayabilirim.

Karar verememek nasıldır bilir misiniz ? 

Bu kavrama biraz abartılı bakarsak Araf'ta kalmak gibidir de diyebiliriz

Bir yerde sıkışıp kalırsınız, sadece izlersiniz 

İzlemek, uzaklardan izlemek, 

Yaşama karışamamak,

Hayata devam edememek 

Yol ayrımında öylece beklemek... 

İşte bu noktada anlıyorsun : aslında hayat dediğimiz kavram seçimlerden oluşuyor

Seçim yapmıyorsan duruyorsun demektir ve durmak ise seni yavaş yavaş kemirir.

Durmayacaksın!

İster doğru yönde ol ister yanlış 

Unutma ki hayatın formülü yok.

Bu yüzden elde tek kalanı, yani deneme yanılma yöntemini kullanacaksın.

Hapis

Yüzüne baktım.
Yüzünde iki kara delik vardı.
Baktıkça dibini görmeye çalıştım
Ama dibi sonsuzluğa gidiyordu.
Ben baktıkça derinleşiyordu.
Kaçmam gerektiğini biliyordum.

Daha fazla derinlere gitmemem gerekiyordu.
Kaçacaktım...

Ama kaybolmuş olabilirdim.

'kaybolma'
Yalnız , yanında hiç bir kelime olmadan söylemek bile korkutucu
Küçükken bir kere kaybolmuştum:
Annemi bir daha bulamayacağım diye
Çok korkmuştum,
Çok ağlamıştım.
Şimdi de korkuyordum.
Kendimi bulamayacak mıydım?
Yine mi ağlayacaktım?
Ağlamak istemiyordum

Kaçmak istiyordum.
Ama bu bir büyüydü sanki .
Kaçamıyordum.

Ayaklarım kımıldamıyordu
Şimdi ne olacaktı ?
Yapacak bir şey olmalıydı.
Sadece çırpındım...

Sonra bir baktım ki
Yapacak bir şey kalmamış.
Müebbet hapis kararı verilen adam olmuşum artık.

Şimdi
Burada tek yaptığım şey düşünmek,
Suçumu düşünmek...